Roteer je mobiel of vergroot je venster voor optimaal gebruik van deze website.
Meld je aan voor onze nieuwsbrief
Wat gebeurt er met de emoties, gedachten en ervaringen die we tijdens ons werk noodgedwongen parkeren? En belangrijker nog: vinden we de weg terug naar wat we hebben uitgezet?
Door
Daphne Nonahal
Inspiratie
Artikel
Verhaal
Menselijkheid
Human skills
%20(1).jpg)

Onderweg naar een werksessie kan één onverwacht moment je raken. Toch vraagt werk vaak dat we doorgaan, schakelen en presteren. In deze persoonlijke reflectie van Daphne Nonahal staat een alledaags maar zelden besproken mechanisme centraal: het vermogen om delen van onszelf tijdelijk uit te zetten om professioneel te kunnen functioneren. Over menselijkheid, veerkracht en de vraag of we onszelf na afloop ook weer de ruimte geven om te voelen wat we onderweg hebben achtergelaten.
Ik had een sessie bij een ministerie. Voor de ingang staat sinds de opstanden in Iran een permanente tent, een wake voor de mensen die zijn vermoord. Tientallen foto's, mensen van 2 tot 78 jaar oud.
Mijn hoofd is bij de sessie die ik zo begeleid, maar terwijl ik erlangs loop, schrik ik. Ik blijf staan, bekijk de gezichten. Oef, ik voel tranen opkomen, boosheid, machteloosheid. Het verschil tussen wat ik zo ga doen en wat ik hier voor me zie is té groot. Ik voel me verscheurd. Ik slik het weg en loop door.
In de wachtruimte neem ik even plaats om mezelf te 'vermannen' (raar woord eigenlijk). En terwijl ik dat doe, kijk ik naar de mensen om me heen, op weg naar hun eigen afspraak. Wat laten zij thuis achter? Een huilend kind bij de opvang. Een ruzie die nog nagalmt. De onzekerheid van een nieuwe baan, weggestopt achter een glimlach.
Mijn contactpersoon haalt me op. "Hoe is het?"
"Goed," zeg ik, "een beetje geschrokken van de tent met foto's hiervoor."
Gedachten: dat had je niet moeten zeggen. Houd het professioneel.
"Oh, ja, dat is best heftig," antwoordt hij.
Gedachten: oké, dat viel mee.
Zodra we door de draaideuren lopen, zet ik de knop om. Mijn aandacht is bij de sessie en de doelen die we moeten halen.
Niemand in die wachtruimte wist wat ik voelde bij wat ik net had gezien. Ik wist niet wat zij bij zich droegen. Misschien zaten we daar allemaal een beetje verscheurd, ieder op onze eigen manier professioneel.
Reflecterend merk ik dat het me fascineert hoe we op zoveel manieren een stukje van ons mens-zijn thuis laten. Niet mee laten doen. Ik ben er eigenlijk best goed in. Ik zet een deel van mezelf uit. Zo grondig dat ik vergeet dat het er was. Amputeren. Het werkt voor me. En toch knaagt het; hoe kan iets wat ik tien minuten geleden nog voelde, er nu ineens totaal niet meer zijn?
Compartmentaliseren heet dat, in de psychologie. Even een deel van jezelf uitzetten om te kunnen doen wat er nodig is. Een overlevingsmechanisme, bijna iedereen doet het, dagelijks, vaak zonder het zich te realiseren.

Je kunt nou eenmaal niet met alles wat je die ochtend raakt een sessie in, een vergadering in, een klant tegemoet lopen. Ik noem het maar ‘professioneel verscheurd’, we zijn het allemaal op een bepaalde manier. Dat is denk ik de prijs van functioneren in een wereld die vraagt dat je "gewoon" verdergaat.
Maar wat ik me wel afvraag; zetten we het ook weer aan?
Want dat is waar het volgens mij misgaat. Niet in het uitzetten, dat gaat vanzelf, dat hebben we allemaal onder de knie. Het gaat denk ik mis in het feit dat we vaak vergeten om het weer aan te zetten. We rijden naar huis en zijn alweer met het volgende bezig. We schuiven van de ene afspraak naar de andere, van het ene telefoontje naar het volgende appje, en het moment om terug te keren naar wat er eerder die dag gebeurde, komt simpelweg niet.
Tot het zich op een andere manier meldt: in een kort lontje, in vermoeidheid die niet overgaat met slapen, in het gevoel dat je "wel goed" gaat maar het eigenlijk niet weet.
Wat helpt is geen uur therapie of een dag vrij nemen. Maar een paar seconden, letterlijk. In de auto voor je wegrijdt. Tussen twee vergaderingen in. Even stilstaan en jezelf de vraag stellen: wat liet ik er vanochtend even niet bij zijn? En het dan toelaten.
Niet oplossen, niet analyseren, alleen erkennen dat het er was. That’s it.
Ontdek alles over wat wij doen en wat ons inspireert.
Neem contact op met
Daphne Nonahal
